Ah

Hayat beni ileri sardıkça

Seni geriye itecek

Yandığım

Ağladığım

Beklediğim

Büküldüğüm ne varsa

Hasretle tutacak elini

Cehennemin  - akmayan

Aklın cinnetine her başvurduğunda

Kendini tekrarlayan bir “an”

Olduğunu anlayacaksın

Seni cehenneminde tutan umut

Akvaryumun olacak

Karışmış misina gürültüsüyle uyanacaksın güne

Radyoda  

“sen kimseyi sevmedin sevemezsin”

Çalacak

Diline düşecek sakarlığım

Yazdığın mektuplarda

Kekeme bir kadın bulacaksın

Yanık

Tesadüfün sevgilisi olan

Zamana kıyarak koşar

Her satır başında

Kimsesiz anılar

Melekesini kaybeder şehir

Sokaklarına hüzzam basar

Kederinden değil

Yapraklarından kanar

Nefret ile özlem

Barışamaz bu cenkte

Biri öldüğüne

Diğeri gömdüğüne yanar

İkrar

Parça tesiri yapıyor gidişin

Bir çatal ilk lokmada bükülüyor

Rüzgâr kesiveriyor kendini

Anlam boşluğa

Yüzün sonsuz çoğalan aynalara düşüyor

İhmal ile

İhtimal arasında akan zaman

Duruveriyor

Susuveriyor

Meyil ile medet arasında dolaşan

Enstrüman

Can yanığı

Öpünce geçmiyor can yanığı

Ne yapsan ne etsen kar etmiyor

Ruhuna çekilen zımpara

Bulamıyor son vedayı atacak yüzeyi 

Devrik bir cümleden beter 

Darbe yemiş toprağını sulamak

Yeniden can vermek eşe dosta

Güne, sesindeki güvene

Darbe, bir karşı susuş şimdi

Kenara alınmış zaman

Ne oyuna girecek gücü var

Ne pozisyonu geri alacak ümidi

Zaman, bir zaman…

Bitince geçmiyor can yanığı

Darbe ve zaman

Asılsız bir haber gibi tutuyor adını

Küpürleri boynuna dolanmış

Asıldıkça tekmeliyor

Can yanığını

firar

Gölgesinde bir yüzün

Uzak anılar oturur

Rüyasında firar eder zaman 

Odasının bir ucundan diğer ucuna

Sehpaya oturur elleri

Temas eder müzikle

Rüzgârını boşlamış
yelkenliler kadar

Aynasında bir yüzün

Uzak yollar kırılır

Baktığına değil

Kandığına inanır