İmha

Saflığıma verin

Ben her şeyi

Kendimden öncekine kaybettim

Sonrakine borçlandım

Aldırış etmedim

Üşümeyi öğrendiğim gün kapanmış

Size çıkan yollar, sayfalar

Ölmenin de bir tarzı vardır

Bütün gülümsediklerinizden kuşandığı

Bunu en çok Geyikler bilir

İhanetine küsenler

Bozgununu şaka zannedenler

Kibriyle susup öfkesiyle baş edebilenler

Yaşamak için birbirinize iyi nedenler verin

Çok oldu

Bildiğim her şeyi unuttum

Küçük bir takanın kıçında bıraktım hepsini

Demirlik yerinde

Denizin merhemine

Ayın karanlığına emanet ettim

Sabah yeli

Poyraz kırıntısı

Misina gürültüsü

Yelken basılacak gün değil!

Mazeretim var mahal yok endişeye

Yeri geldiğinde yaşlı bir kurt gibi çıkarım inimden

Bozarım lütfunu kıyametimin

İki kalp arasında kurulmuş tuzakları patlatarak

Koşarım imha’ma

Siz ‘safmış’ dersiniz

Ben lanetime yorarım

‘sakarmış’ dersiniz

Bileğimi büken cesaretimdir oysa

Mecburum, söylemeliyim:

Şimdiki zaman hiç yaşanmadı

Bir varsayımdı birbirimize baktığımız anlar

Duyduğumuz sesler alıntı

Işık oyunu gördüğümüz siluetler

İçimizden geçenler ise…

O mesele çoktan kapandı

Her itiraz

Toplu bir intihar ihtimali

Sirenlerini kapattı ambulanslar

Sela’lar sustu

Son sözler yanıldı

Cenaze merasimine katılanlar

Ölü taklidi yapan melekler

Şimdiki zaman demiştim

Hiç yaşanmadı, yanılmış olabilirim:

Matematiksel bir eğridir Umut

Katsayısından Akbabaların ürperdiği

İmha bir irtifadır

İntifada

Yalnızlık sürekli bir ölüm.