senle ben

Tabuta sıkışmış ceset
Gül kokıyor
Aldığı her nefes
Tıpkı sen

Babam öğüdümü eksik vermiş
Hiçbir ayrılığa sırtını dönemeyen
Kalp
Tıpkı ben.

çukur

Gafletimde buldun beni

Her yoklayışında terk ettiğim kibir

Seni yangınına beni çukuruma attıysa

Ne âlâ

İhmaline sözüm yoktu

İntihalinden çok yaralar açıldı başıma

Aynı şarkıda ikimiz birden

“Göğe bakma durağı”nda

Sen bir yana

Ben öte yana

Kapandı çukur

ben seni ele verdim

Ben seni ele verdim

Yoluna

Sözüne

Bakmana

Doymana

Hançerini sakladığın kuytuna

Gece nöbetindeki martıya

Vapurun salıncağına

Tuzun biberine

Kalçandaki hevese

İtiraf etsem

Boğazında bir kılçık

Bağıra çağıra…

Bumerang

Susmak, cüreti gözünden düşmüş

Yarı saydam, geçirgen

Korunaklarını yırtıp atmış

Adandığı şarkılardan yorgun

Sürgündü

Susmak, tasvir edilebilen

Tanzimler arasında kaybolmuş

Eşzamanlı, akrobatik bir düşüştü

Bilinci kapanmış her aşk hikâyesi gibi

Sembollerle yaşatılabilen

Rüyalarında misafir

Aldanışında inkâr

Lütfunda ifadesiz

Yüzdü

Bumerang güle saplandı

Tutulmuş günlüklerden anlaşılan

Tasarlanmış intiharın

Zamanı şaşırtan denklemiydi

Sözcüklerle de susulur çünkü

Temkinli bir militanın

Yanlış adrese yönlendirdiği

Vedalar gibi

Şimdi susmak kalsın geriye

Düşüncelerden kovarak İzini

Güle saplanmış Bumerangın

Bir başka elde nasıl güzelleşeceği

Şüphe'siz

Yağmuru kazanmamız lazım

Hızını

Sesini

Kokusunu

Damlanın toprağa temasında

Boşalan anlamı

Kaybetmeyi 

Şüpheli olasılıktan çevirerek zamanı

Anlamayı kazanmamız lazım.

Gün düşleri

1. Beyazıt

Beyazıt’ta bir medresede
Ezan okunurken baktım sana
Yüzümüzde soluganlar
Her havaya kapalı kuytunda
Zincirimi tarayan yapraklar

“Kalk gidelim”

Tereddüt etmedim
Sen kalktın ben kaldım
Dönüp ardına bakmadın
Kurduğun melodram
Devrildi cezvesinden
Boşaldı medrese
Yağmurun ayılttığı toprak kokusuydu zaman


2. Boğaz

Nefs-i mütalaaydı
Elimi bırakışın
Hicretini arayan gözlerinden
Akıntısına kapılarak
Ansızın gelip geçtim

Aksayan her adımda
Sarsılıyordu
Mukayese hanene yazdığın
Sicilim
Öncesinde bileğini kavradığım şehrin
Boğazına düğümleniyordu
Bildiklerim
Kararsız kıyıların tecridiydi
Yoktu bana ihtiyacın
Yürümenin, yolunu kat etmekten başka
Her şeye dönüştüğü anlam:

Atların bir koşması vardır
Uçurtmaların
En çok gözlerinden koşar bir kadın
Gün gelir ansızın dönüp bakar
Bakarsın ki
Nefs-i hakikatindir artık
Avcunda biriken yaşlar


3. Pus

Ayasofya’da sustuğun
Dalgınlıkmış
Dargınlık diyelim
İnceldiği yerden kırılan

Ayrılık böyle başlar
Gidenler tez üşür
Kalanlardır cüret eden
Böyle seslenir yalanlar
En çok gözlerinden koşar bir kadın
Gerer ipini
Pikesindeki uçurtmanın

Beyazıt’ta bir medresede
Ezan okunurken baktım sana
İmdadıma feryat
Pus oldum Ah'ıma.


4. Veranda

Verandada kolona yaslanmış
Denize bakıyordum
Bakmanın, yolunu kat etmekten başka
Her şeye dönüştüğü anlam:

Denizlerin bir koşması vardır
Mesafelerin
Kısalmak ve tutunmak için
Kapılır dalgaların köpüğüne
Yükünü boşaltmış
Koşar Ahde’ne

Uyansan
Masmavi bir adam görecektin.

dem

Canımı aldın

Vermeye zaten razıydım

Başımı önüne eğerek değil

Kaldırarak başını omuzlara

Ölürken toprak yumuşar.

bahar kadını

ne zaman göğsünde papatyalar açsa
bahar vurgun yer
otlar kızarır
süzülmeyi bırakır
uçurtmalar

yolcu

Gözlerin kokuyor, dedi

İmkânsız dedim, daha yeni ağladılar

Kırdım şifresini

Tutmayan zamanın:

İlk yolcusu gibiydin

Son anda yetiştiğin vapurların

rüya

kanımı kıran tümör

pıhtınmış

'bahar çökertmesi' diyorlar

anlam ile meal arasına sıkışmış kalbin

uçurumuna

mesel’ime giren kurt

hoyratlığınmış

parmak izinde barut

ağzımda kokusu:

sevişmişiz

kibrinden düşen G'ül

K'ül oluyormuş

savursam gök incinir

hakikat susar

geriye kalan

rüya

intika

keserken makas yırtılır

ovalar geçer trenlerden

keserken jilet kanar

düğümlenmiş bir çeşme akar

boğazından

yaz gelir, düşer  yaprak

silinir ezberindeki adlar

ayrılık yırtılmadır

kemik, çürüyene kadar tutar ölümünü

Ah

Hayat beni ileri sardıkça

Seni geriye itecek

Yandığım

Ağladığım

Beklediğim

Büküldüğüm ne varsa

Hasretle tutacak elini

Cehennemin  - akmayan

Aklın cinnetine her başvurduğunda

Kendini tekrarlayan bir “an”

Olduğunu anlayacaksın

Seni cehenneminde tutan umut

Akvaryumun olacak

Karışmış misina gürültüsüyle uyanacaksın güne

Radyoda  

“sen kimseyi sevmedin sevemezsin”

Çalacak

Diline düşecek sakarlığım

Yazdığın mektuplarda

Kekeme bir kadın bulacaksın

Yanık

Tesadüfün sevgilisi olan

Zamana kıyarak koşar

Her satır başında

Kimsesiz anılar

Melekesini kaybeder şehir

Sokaklarına hüzzam basar

Kederinden değil

Yapraklarından kanar

Nefret ile özlem

Barışamaz bu cenkte

Biri öldüğüne

Diğeri gömdüğüne yanar

İkrar

Parça tesiri yapıyor gidişin

Bir çatal ilk lokmada bükülüyor

Rüzgâr kesiveriyor kendini

Anlam boşluğa

Yüzün sonsuz çoğalan aynalara düşüyor

İhmal ile

İhtimal arasında akan zaman

Duruveriyor

Susuveriyor

Meyil ile medet arasında dolaşan

Enstrüman

Can yanığı

Öpünce geçmiyor can yanığı

Ne yapsan ne etsen kar etmiyor

Ruhuna çekilen zımpara

Bulamıyor son vedayı atacak yüzeyi 

Devrik bir cümleden beter 

Darbe yemiş toprağını sulamak

Yeniden can vermek eşe dosta

Güne, sesindeki güvene

Darbe, bir karşı susuş şimdi

Kenara alınmış zaman

Ne oyuna girecek gücü var

Ne pozisyonu geri alacak ümidi

Zaman, bir zaman…

Bitince geçmiyor can yanığı

Darbe ve zaman

Asılsız bir haber gibi tutuyor adını

Küpürleri boynuna dolanmış

Asıldıkça tekmeliyor

Can yanığını

firar

Gölgesinde bir yüzün

Uzak anılar oturur

Rüyasında firar eder zaman 

Odasının bir ucundan diğer ucuna

Sehpaya oturur elleri

Temas eder müzikle

Rüzgârını boşlamış
yelkenliler kadar

Aynasında bir yüzün

Uzak yollar kırılır

Baktığına değil

Kandığına inanır

savrulan

bi’ çiçek tozuydu

rüzgârın bol dökümlü saçlarına
tutunup

gi gi gi gi gi gi

tti.

Gül'

Gül’ için

Bir Gül’ için bir mevsim yaktım

Kabahati benimdir

“Sedefini sevdim ben senin”

Sözü benimdir

Şimdi girdiğim bu imtihandan

“can kırığı” düştü karneme

Gene beklemeye kaldım

Kederi benimdir

Bir Gül’ için

Bir ömür yaktım

Sebebi senindir.

Gün için

“En çok gözlerindeki boncukları sevdim”

Sözü senindir

Şimdi baktığım her şey

Ürperiyor

Kederi senindir

Valiz yandı

İki mahalleden iki yüz kaldı geriye

Biri aynasıyla ödeşir

Diğeri kırar yüzünü aynalarda

Söz biter sular çekilir

izin kalır

Boşluğu benimdir.

Gül’ ve Gün için

“Havasız ve metruk bir kalbin

Son nefeseydin

İyi ki geldin

Keşke gitmeseydin”

Yay ile Akrep

Aşk yüze vurur

Yüzden okunur şiir

Kıskacında tuttuğu merhemi

Zehir sana akrep

Düşer gölgesine

Okunu erken fırlatmış

Yay’ın

İki açmaz bir cenkte

Akrebin zamanı kalmamış

Yelkovansa ille dönecek

Yayı çoktandır tetikte

Hafızanın topraklarına yeni bir tabela dikiyor akrep:

“Sevgilisidir suyun ateş!”

Nicedir güllerle çiftleştiğini unutarak karanfillerin

Böylece aşk da melez kalıyor yüreklerimizde

Yay ateşe

Akrep suya dönüşüyor

Burçların günlüğünde

Topraksız, vatansız

Soracağı hiçbir şeyi olmayan

Bütün cevaplarını unutmuş

kötümser bir aşk bilgisiyle

Gerdanını kırıyor Yay

Hiçbir yerden çıkılmayan sokaklarda

Basit bir hesap hatasıyla yakalıyor kendini:

Ateş çemberi değil miydi Akrebin sırrı?

Ah Akrep! Ah ergen sürüngeni bu aşkın!

Göz temasını kaybetmiş hem

Hem içine gömülmüş bütün sesler

Ne yapsa ne etse çaresi yok

Bir kez yayından fırlamış ok, zamanı saramaz artık geriye

Kızgın kumlarda yalpalayarak koşmak

Kaçmak kurtulmak istiyor

Var ettiği sözcüklerden

Yeniden karşılaştığı kendisinden

Yani günün bu saatinde

Mağarasından çıkmış yabani bir hayvan gibi duruyor karşısında özlem

Sarılıp sarılıp acılar içinde debeleniyor

Gerilmiş Yayın hedefinde, kendisiyle

Zamanı büken akrep ile Yay’dır şimdi

Biri okundan zehirli

Diğeri çoktan gömülmüş zembereğine zamanın

Yana yana öle öle

Sen gittiğinden beri

sen gittiğinden beri

tadı tuzu kalmadı sabahların

sabahı geçelim

rakının, maydanozun, sarımsağın

şu pis kötücül sehpa

kirli perdeler

fotoğraflar

ampülü patlamış lamba

antredeki telaş

mutfaktaki neşe

sen gittiğinden beri yok olup

onlar da gittiler

ve kediler!

fakat gecenin uyuz bir saatinde

çığlık çığlığa dolaşan martılar çoğaldılar

enkaz büyüdü çukur büyüdü

şehri sağır eden volümle

adın, kokun…

gölgen gölgemi de katarak önüne

sokaklar, caddeler büyüdü

kulağım kapıda

gözüm yolda seni bekliyordum ya

komşular da gittiler

kimse alışamadı

gittiğinden beri

yokluğuna

şimdi kapı çalsa

 “kim o diye?” sorsan

o kadar burada olsan ki

kapı çalsa

sen açsan

geri gelsem

Sevgili'm

                                                                 Dilan’a…

çok havalı bakışların vardı, çeliği keserdi

o yeşil biberler ne acı! gözlerin

oysa sen giderken ben dönüyordum sevgilim

elbette son sözü sen söyleyecektin

imkanlarını kesecektin

inkar da olsa ikrar da olsa hevesin

kabul, kim görse ceviz ağaçlarından çetin hüviyetini

üzerinde eksik bir şeyler aranacak

son perdede kendine alkış tutan dumrul

sesinden şüphe eden tenor olacaktı

belki cansız, sahipsiz bırakacaktı

kalbindeki o muntazam nefesi

sen şimdi örtüleri ne güzel! bir masada

şehvetli bir tangosun, hem domateslerin ne suçu var

biberler acısınnn

iyi de güzelim

sen nerde gördün ölümüne akil bir adamın

aşka gönül koyduğunu

saftirik suratla aldığım boy ölçüm

pazar arabasında unutulmuş anı defteri

ahım da

insafım da!

yalanım varsa kör olayım

bin kez tövbe ettim

hiçbir mateme kusur olmayacak

aksatmayacaktım sözcükleri

rahat’da dur gözlerim hiçbir yere varamayız - inceliği

seni düşüne düşüne

düşüne

aşk uçar şiir kalır

yalanım varsa kör olayım sevgilim

ah sen!

ne güzel kokmuştuk birlikte

üzerinde şımarık bir pembe

çilekler, manolyalar açmış

sincaplar gezdirmiştik kaybolduğumuz dallarda

ama olsun!

hüzün de yıllanır

(yoksa yüzün müydü, şarap mı içmiştik)

hembenniyedahaönceölmedim temennisi

son hayalim ol!sun

belki o zaman yanılırım

çalarım aşkın mavi bakımlı tiktak’larını

sen giderken ben kalmış olurum

bütün dönüş yollarında sana çıkarım

kalbimin mezarlığına bir çukur daha kazıp

hazırlıksız yakalanmış gibi yaparım

inan ol yaparım

en azından böyle hatırlanırım

sen giderken

ben ölüyordum sevgilim.

itiraf

konuşma:

adımlarım yüzüne yaklaştı.

vakit yok, ikimiz de biliyoruz.

gözlerin güz sesinde.

hiçistemiyorum.

şalteri indiren boynum kıldan ince.

çeliğe yatan bakışların:

“yaşasın mücadelemiz, kahrolsun faşizm”

ikisi de ben değilim. yüzüne yaklaşan adımlarım

manyetosu boyundan büyük işlere.

günlük: tırnak yeme alışkanlığımı kaybettim

anı:

hangimiz suçluyuz

açıkdenizde yelkenkanatlı martılar

gökyüzünde siskeser bir lacivert

yüzünde parıltısı ay akşamlarının

sonraya bir var, öncem küçük sıradanlıkları hayatın

her adım ikiye katlar bileklerimdeki yangını

kül olur ömrüme

            aramızda tutmayan zaman

ölümünden sonra:

yaklaşmaz olsaydın o kente.

umuttutan, dalgakıran, yürek ağartan sesinde

sen yoksun bilmiş ol.

yine de sevebilirim

yürüyebilirim

evlenirim, çocuğum olur, adı adın olur bağışlanırım

geçerim önünden kan tutmaz çığlık vermez yapının

hatırlarım acelesini boynunun

Balıklar eve döndü

yakılacak sesim var

rüzgâr geçitlerinde sabık hayalim

elim avcumu yerken tuttuğum günlükler

yaprak yaprak açılan defterden

dudak izleri kanlı bir mızıka!

balıklar eve döndü

kapı çalınca usulca yana attığı başı

ne güzel!

kendini bilmez yorgunlukla ağırlıyor

koca bedenini divan

patates yumruları gibi

birbirini doğuran alışkanlıklar oluyor ev hali

(montaj görüntüler)

dilimiz kesilse bıçakla konuşacağız

bıçağı konuşturacağız

sakin

sakin

ele geçirilmemiş cesaretimiz var çünkü

balıklar eve dönünce

duvarda iz bırakacak kanımız

iyi de biz hangi yağmur sonrasıyız

nıç nıç nıç yaparak geçiyorsunuz

üzerimizden

demek deniz bitti

balıklar eve döndü

bize ait odalarda, bize ait acılarla oyalanırken

akvaryumla çıka geldi biri

burada daha iyi yaşarlar dedi

yaşarsınız demek istedi

bir yaprak koptu günlükten

kedimiz beşinci kattan aşağı kaçtı

ezik begonyalarda

miyav miyav

süsü

derken bir şehirden diğerine

yumuşakçalardan eklembacaklılara

ölüm de var derler ya

geçildi

saati saatine tamamdı yakamoz

rahip istavroz çıkardı

istilaya açık hudutlarımızdan

ne varsa götürüldü

sonra geri getirildi

solungacı kırık bir balık

istesek de dönemeyiz

sevdiğimiz sulara

bir kez mührü bağlandı yazgımızın

bozkırda yol gösteren yok

dikenlerimizden değil ama bulanık sulardan yorgunuz

rüzgârın diliyle ilerliyor

damağımızı acıtan kırıntıları ayıklıyoruz maviliklerde

balıklar eve döndü

denizlere, denizlere!

rus parfümüdür annem

                   insanın annesi öldüğünde çocukluğu da ölüyormuş.

                     annem yıldız erel’e…

annemi ilk orada gördüm

sesini ilk orada işittim

neden mutsuz olduğunu söylediği anda

başını usulca yana atıp

nasıl bir kadın olduğumu söyle!

dediği anda

anlamı, nicedir topuklarını kıran

bir valsin uçuşan kollarında

nasıl yaşandıysa

damıtılmış bir gururla.

tam orada

benzeterek mutsuzluğuma

yontuyor geceyi

kadeh tutuşun

            billur parmaklarıyla

onun nasıl bir kadın olduğu

ve benim keskin mutsuzluğum

kol kola

barış içinde

çok uzaklarda kalmış düşünce

ayaklarını göğsümde sürüyerek

gözlerini saçıma, ruhuma, başucuma             yaslayarak

ninniler gibi üşüyerek

geçiyor

nasıl bir kadın olduğunu

söylemek istediğim anda

Yanar Karaköy İskelesi Kurtulur Balıklar

salonun ortasındaki piyano gibi duruyordu yalnızlık

camlar mevsimin ilk yağmuruyla kırılıyordu

ıslanıyordu portren, saçlarım

daha dündü verdiğim kararlar.

kendimi yağmurdan ayırarak

yalnızlığımın tuşlarına vuruyordum

her ses kederli ayrılıklar tutuyordu içimde

bir yanım karaköy iskelesinde yolcular uğurlarken

öte yanım son kalkan vapura atıyordu kendini

camyüzümdü bekleme salonunda yağmura itiraz eden

verdiğim kararlardı bırakacağım denize

oysa içimdeki vinçlerle kaldırıyordum hayatta kalma isteğimi

sisler arasında çarpışan iki tekneden

arta kalanlarla anlıyordum:

            rastlantı hatır sayılırdı aramızda

vapurlar boş kalkıp boş yanaşırdı rıhtıma

el sallayan insanlar olurdu

kendimi yağmurdan ayırarak güverteye geçecektim

güverte hüznümün yarısıydı

rüzgârda savrulan ağaçlar gibi duruyordum eşikte

piyano tuşlarına vuruyordum

(yalnızlığımın tuşlarına)

öyle bir dengeydi ki; aramızda her son söz

denizin dalgalarında nöbet tutan fenerlerdi

o çırpıntıda seni arıyordum

balıkçının livarını doldurma uğraşıydı umut

aynı umuttu

dudaklarındaki iğne yırtıklarıyla birbirine sokulan

ve kaygan pullarıyla denizini arayan balıkları

balıkçıdan ayıran

senle ben arasında yanaşmaydı karaköy iskelesi

yeniden başlardı hayat

yolcular balık ekmek satın alırdı

çiçek pasajına kadar kalbim, kalbine çelik halatlarla bağlanırdı

yeniden karaköy iskelesi

çımacı önce seni savururdu vapura

sonra beni atlar

geceyi bir perde gibi gererdi aramıza

gece hep ıslak olurdu

beyaz bir ışık gibi inerdi güne

kendime alıştırarak söylerdim o zaman

yürümekte olduğun sokakların

çoktandır unutulmuş olduğunu

son kalkan vapurdan

            seni böyle uğurlardım

hatırlayabildiğim her şeyi gözden geçirirdim

gözden geçirmek sere serpe bulmaktı vücudunu

dokunmaktı ilişkinin lacivert sularına

oysa bu antre zamanın içimizde durduğu gibi

tutmuyordu gidişini

sen yokmuş gibi gelirdin

ezberimde kalan son cümleyi

silerdim teninde

ama bir karar almıştım, o güverteye çıkmalıydım

senin mezopotamya kültürün

atlasların bilmediğim öykülerini fısıldıyordu

bir gitar sesi gibi açılıyordu sayfalar

kendimi bu bitişiklikten alıkoyamıyordum

her seferinde uzaklaştırdığım üşüme isteğim

kendine kusursuz hikayeler ediniyordu

böylece seni izliyordum

ama bir karar almıştım, o güverteye çıkmalıydım

senin mezopotamya kültürün

atlasların bilmediğim öykülerini fısıldıyordu

bir gitar sesi gibi açılıyordu sayfalar

kendimi bu bitişiklikten alıkoyamıyordum

her seferinde uzaklaştırdığım üşüme isteğim

kendine kusursuz hikayeler ediniyordu

böylece seni izliyordum

bildik bir hikayenin sonu gibi geldin

elinde kibrit, yüzünde keder

ben adres defterime ekliyordum yangını

eğlenceli bir yolculuk olmalıydı

havayı kuşatan koku

dün pulları kaygan bir balığın

dudağını sıyırmıştı

Gökkubbedir her aşk

                                   kanatları çarpa çarpa uzaklaşan ayrılık!

                                                                              ne kadar yalnızsınız...

kalbimin dayanacak hali kalmadı

başımı göğe çevirip susuyorum

seçemiyorum en son hangi yıl sevmiştim sonbaharı

yüzüm eskidi de ondan mı elbiselerim buruşuk

yoksa bildiğim bir şey var da kendimden mi saklıyorum?

mahlas bu. yoksa inanırdım, seni sevdim

bu yüzden yolunda değil işler

bizi var eden şeylerde rüzgâr var

geceyi üzerimize salan

ve yalın bir ayrılığı

dehşetle kucaklayan

ah paradoks! ah benim kalabalık kavalyem

hayatı karmaşık edebilmek için daha çok

hız katabilmek için çözülüşüme sana ihtiyacım var

melekler gökkubbede ağlaşıyor

kediler tüylerini parlatıyor

aşk izdiham

kanatlarında

öksüz meltemler uıyuyor

anlamak için uğraşıyorum

evin ışıklarını sönük buluyorsan

olgunlaşmamış tenin reddediliyorsa sana rağmen

kalbin rıhtımlardan geçer, vapurkalkmaz

tenhalığını yineleyerek

aldırma, seni sevdim.

aldatmayı öğrendiğimden beri söylüyorum:

seni sevdim

kırgın değilim

metruk bir çocukluk geçirdim

ilgisi olabilir, düşünüyorum

en çok seni severken ölmek istedim

Eğer bensem

aşk kendimi telafi etme çabasıydı

dönüşsüz inatçıydım

kaşlarımda hoyrat bir çığlık

şövalye mührü basılmıştı kanıma

artık rüzgârla dağılmıyor saçlarım

aşka şartlı sebeplerim

gıyabımda iyidir şahsen tanımam

hal hatır sorulacak gibi de değilim

el sallayıp geçen çocuk:

kim bilir ne hoş bir ismin var senin de

indirin duvardan anıları

kalamış’tan denize salın

korkmayalım ölümden

mavidir hep gözleri

                     denize bakan ihtiyarın

her anı belleğimde gezindikçe acıyan enstrüman

anlat be kadın!

senin de sevdiğin vardı

fiğ tarihinde taşlıtarla yokuşunda vurulduğun

 ‘deniz pavyon’da pezevenklik eden

            gaffar üldegil

            değil miydi?

aşinalığıyla tanıştık gözlerimizin

bensem sözlerini geciktiren

tanık olduğum aşklarda

yerim olmadığı içindir, bağışlayın

sıram geldiyse, anıldıysa ismim

çekilirim aynı acıdan

sarmam bu yaramı da

Bir evde neler olmalı

evinde hep müzik olmalı

mutfağında baharat

koltuğunda kedi

pencerende bahar

kapında ayak sesleri

içinde ürperti

soluğunda aşk

banyonda gazete

duvarlarda resim

balkonda çiçek

yatağında arzu

kalbinde şefkat

ve her yerinde evin müzik olmalı

perdelerde güneş

bardağında rakı

ocağında en yenisinden bir tava

dolabında meyve ve biraz daha rakı

küçük odada gitar

portmantoda yeni asılmış çanta

antrede ayak izleri sevgilinin -

ıpıslak

ruhunda neşe

düşünde deniz

ve her daim müzik olmalı evinde

hazırda kağıt, kalem

omzunda kuş

sesinde hayat

ve her köşesinde evin muzır anılar

tabağında çilek

çatalında zeytin

kaşığında salata

saçında aklar

bedeninde sıhhat

aynada alın çizgilerin

koynunda arkadaşlar

ve müzik

atlıkarıncalar gibi dolaşmalı içinde her daim

hafızanın bütün notalarına dokunarak.

Yanmış şiirler

yanmış şiirler

içime sızan odalara

ürkütürsün beni, çiçekleri koklamadan geç.

gittiğinde anladım, büyüklük sandığım

beklemekmiş seni

hayat:

biliyor musunuz, zamanın tenimle ilişkisi

korktu yalnız kalmaktan, sendeleyip düştü gölgesine

yazık dedi, çok acı çekti, katlanamadı kendisine

annem:

iki rüya arasında

iki deniz, iki oda, iki kadın bazen

düş bu! diyor, sabaha çok var

o halde örtünüp ruhsuz odalara

yakalım perdeleri

yanmış perdeler:

hangimiz izlemedik kornişten geçen treni

her temizlik gününde

camların kimsesizliği

yanmış şiirler:

çürüdükçe güzelleşiyor elma

dönüyor anayurduna

umut:

bugün yokum.

güller isyanı başlayana dek

bahçeyi sulamaya devam et

koro:

yalnız kaldık kuyumuzda

önden gidenler düştü.

avuçlarında gül izi

yanmış şiirler:

ah ne yazık! gerdiğim ipler koptu

aynalar kırıldı, yosun tuttu balkonlar

hangi annemin oğluyum unuttum

seni beklerken anladım:

şimdi ne denizler taşıyabilir beni

ne sığabilirim odalara

ayna ayna, söyle bana! var mı yangınla güzelleşen ruhumdan güzeli?

ayna:

adımın geçtiği ilk masalda kırıldım

aşk:

kızım olursa gece

oğlum olursa ışık olsun adı

böylece tamamlayabiliriz yangını

yanmış şiirler:

yanmış fanilalar gördüm, yanmış düşünceler

caddeye açılan sokaklar

yanmış vedalar, başları ayrı düşmüş çöpler

kibrit çöpleri, yanmış hayatlar

sordum başımı öne eğerek

neden ölünce küçülür insan?

aşk:

elimden tuttun, yazdı, ilk bakıştı hayata

gençliğin sularını taşıyordu tenin

öylesine berrak, öylesine saf

avurtların ne güzeldi

güldün mü gamzen olmak isterdim

yanmış şiirler:

faşizm, iki kişiyle başlar, denir

ne tuhaf, iki kişiyle yapılır büyük yalnızlıklar

yalnızlık:

elimden tut

yoksa düşeceğim

aşk:

bir ömür sandım seni

koca bir aldatmacaymış hepsi.

çünkü sen yoksun. yoksun. yoksun.

yanmış şiirler:

ürkütürsün beni, çiçekleri koklamadan geç.

geç. çok geç.

Yanmış kibrit çöpleri

geç pazartesi salıya uğramaz

akla cinnet çağrısı gazeteler

hayra yorulacak alamet midir balkonların sessizliği

belli ki fısıltıyla konuşuluyor:

‘nasılsa duyan olmaz’

ama biz de duymuyoruz, kimse duymuyor

rüzgarı ipince sararak boyunlarına, meltem akımlarıyla geçiyorlar birbirlerine

medet: yanmış kibrit çöpleri

şimdilik ne hayır, ne alamet

başları ayrı düşmüş

yine karşılaşacaklar. 

taarruz emrini mahallenin delisi verdi.

oysa savaş diye bir şey yok!

teke tek, göğüse göğüs değil ama

bir takım sabaha karşılar, tecrit edilmiş acılar

işkence edilecek kuvvetlerimiz var.

medet: yanmış kibrit çöpleri

şimdilik ne hayır ne alamet

ama orta yerinde alevin işte yeniden karşılaştılar.

arka bahçesine erken iniyor akşam, yoksulluk inzibat eri ülkenin

hayra yorulacak alamet midir abisiz çocuklar

kedilerimizi de tutun öyleyse, köpeklerimizi de

nasıl olsa bin ömürlerimiz, kadınlı erkekli cinnetlerimiz

feda edilecek bedenlerimiz var.

ama razı gelinmez, dişe apsedir kimine iyi gelen karanlık.

geç pazartesi salıya uğramaz

akla cinnet çağrısı gazeteler

demek uçmasını da öğreneceğiz

balıklar gibi yüzeceğiz havasız kalırsak

medet: yanmış kibrit çöpleri
sarmaş dolaş.

yanmış masallar

rüzgârdan kaçarken bulutlar

mehtap diz çöker geceye

yıldızlar bilir, göktür masalların tacı

üç elmadan biri

göğsünden acıtarak düşünce yere

hakikat incinir

kavuşmak

belki başka masala

son düello

rüzgâra savurduğum yüzünün

hatırasıyım şimdi

cam denizde okşanmaya hazır balık

lütfu esirgenmiş hayat

son düellodan sağ çıkmış

kalp

hepsi birden olmak istediğim için yazıyorum

biri eksik kalınca

tamamlanmıyor aşk

Kuşlar

büyük ağaçlar yıkıldığında
yalan söyler yapraklar
dallar
kökünü sulayan ırmak
vücudunu kemiren kurt
onunla güzelleşen toprak

kuşlar

Susar.

Zaman

zaman sende durmaz

cesaret ister sana bakmak

bir kez baktım

ikinciye sıra gelmedi hala

Resimler

resimler dökülüyor içimden

köksüz, tarihsiz, bitimsiz

                                   resimler

o resimler ki

ruhumun girilmez cangılından

başka çağlara kat edip

bana kendimi hatırlatıyor:

            çabuk geçilmiş sevinçler

            dikkatsiz yaşanmış aşklar

            zamansız edinilmiş acılar

                        oluyor da

eteğini göle bırakmış bir dağın

sessizliğinde anlaşılıyor ancak

            ölümün bir duygusu var

bitmiş, tüketilmiş aşkların

mağrur kalıntıları kadar berrak

dökülüyor içimden hızla

her duygusunu yeniden kuşandığım

ve kendimi iyi hissettiğim

o resimler

biliyorum

bir araya gelemezler artık.

Deniz izi

topuklarınla seziyorsun kumsalı

seni bulutlar okşuyor

titreyen sular, sazlıklar

kokla! bir baharda uçup gitti

ne ayrılık kaldı geriye

ne o eski paralar, çağlar

sandalda unuttuğun fularınla dönüyorsun

gözlerinde aşk: deniz izi...

Gel bul beni

geni bozulmuş ormanda

sürekli bir iz gibi sensizim

en olmadık anda batısıyım göğün

çok önceden sönmüş yıldız

külsüz ateş, sapsız bıçak

ne kuzeyime gün doğar

ne doğuda sakiniyim suların

göğsümde bir acıma, infilak!

öğrendim: sesi ölünce değişirmiş insanın

kaderi yazılınca aşkın

işte gene o hazin gece

uykusuz kalmış yorgun azrail

çökünce sular, bitince orman

dinince kalbimdeki bıçak

sırtımı gene sana dönerim

tebeşirle çizerim asfaltı

tek sana yanarım

yakama düşen utanç

çarmıhımdaki çivi

ey aşk!

nerdeeysen gel bul beni

Bakır tepsiler

kırdım denizin orta yerine gümüşten sesler

altın hayalleri

susarak haylazlık ediyor-

lar sabıkalarını siliyorlar

göç ediyorlar nihavendine en acıklısından bir şarkının

bakıyor-

muş gibi yapıyorlar seviyor-

muş gibi

yıkılıp gidiyorlar

sandalyeleri kırık.

odada baş başa kaldık.

hasret önce gelir sonra ayrılık

ölüm ödünçtür

bir yastıkta koca yarık

hangi bıçak kesti nefesinizi?

ucundan tutarak alnınızı

kim acıttı büyüdüğünüz günleri.

odada, halının üzerinde, saçaklarına uzanmış

yatıyor saçları

memeleri dağılmış, uçları kızarmış sonsuzluğundan

iç çekmelere adamış kendini

yıkılırsan sen de gel

bana ellerini ver

inleyen nağmeler söyle

med’im de sen ol cezir’im de

helali hoş olmasın

çürüsün ruhunuz

anneniz yakılsın

pul pul dökülsün nefsiniz

başı boş rüzgârlarda

canım benim!

biliyor musun önce kimi vurdular

ateş ettiler sokak ortasında astılar kurşuna dizdiler düzdüler

hep sabaha karşı sabaha karşı sabaha karşı gel-

diler rüyamıza girdiler bir yerinden hikayenin bitirdiler

elleri ruhumuzda dolaşıyoruz birlikte

kur yapıyoruz ilk çekilen tetiğe

ilk kim söylemişti kim vermişti sırrını kirpinin

kim düşmüştü önce ardından gidenin

bakır tepsilerde çalakalem atlar

çelik merdivenlerde ağır ağır adımlar

bir gölge ki upuzun, tertemiz yüreklerimizi

dağlar dağlar dağlar

kırılmış elmaslar

su çırpıntısıdır ömrüm

durulursam ölürüm

siz mavi rüzgarlarınızdan dökülün

dökülün ki beklediğimiz bir şey olsun

kollarımızla boynumuzla

kafamızla bakabildiğimiz

görüp de vazgeçebildiğimiz

upuzun ve ipince

rüzgarlarınızdan dökülün siz

her yağmur bağlaçtır çünkü

tutulur saçların

gelişir yüzüm

şeker gibi, limon gibi

hem ne fark eder

aşk en güzel süsüdür göğsümün.

siz diyorum ya

biraz ileri gidiyorum

yanlış bir adım sonumuz olacak

soğuk olup dönüyorum

kırılmış elmaslar ediniyorum

sizi böyle seviyorum

binlerce kez bakıp

binlerce kez vazgeçebilmek için.

Kahvaltı

son sözlerimdi kıyıdan açılan

‘asla dönmeyecek’

ağzımdan fırlarken istemeden

kendime ayırdığım sayrılıktı:

prensler dağlardan inmez bu iklimde

böyle ıslıklıyorum

geçiyorum diğerime

kurumuş bataklığında sallanırken kalbinin

bahardan kaçardım

unutuşa büyüyen hayallerinden

bir sabah kahvaltısında oturduk karaya

bir gülden diğerine gülümseme-

ler veren yüzün

tenimde emekleyen öpüşün

işte günü gerçekliyor

korkarım şiiri yok bu ayrılığın

kendimi unuttuğum günlerdi

kolların vardı beyaz ölümler sarnıcı

fotoğraflarımız vardı

yanmış elma kabuğu kokan

kar romantikleri, yağmur efektleri

iddiası kalabalıklar olan

çiseleyen bir gülümseme:

biz ki sefaletlerde çoğaldık

çalmasını öğrenerek rastlaştık

sevişmelerimizdi akşam böceklerini yatıştıran

alnımı dağlara dönerek haykırabilirim

atkım boynumda

salınarak yürürüm

son sözlerimdir bıraktığım masaya

kahvaltın hazır

anahtar paspasın altında