OcaK

  

Ara-lıktan bakınca

Ocak kaldı geriye

İntihar süsü verilmiş

Kimsesiz bir zaman.

Neyimden usandıysam

Ona tutuldum her seferinde

Kendine düşman

Hor görülmüş bir sadakatle.

Affına sığınıyorum

Metruk bir Ara-lıkta

Ocağına kül olmuş

Gövdemle birlikte.

 

 

Kasım

 

Tastamam bir Kasım

En başta hüzün

Kuşlar uyanmasa

Akıp gideceği yok zamanın

Ne mesafeler yerinde

Ne yüzün

Belli belirsiz her şey gibi

Kararsız bir tebessüm

Durmak ihtardır

Sınırı aşılmış her nefeste

Koşmak artık bir ihlal

Anladım.

 

“Kasım bitmeden” diyordun

“Bir şey olacak”

Şunun şurasında ne kaldı?

Birkaç satır birkaç resim

Bir de anlar var kaybolduğum

Kendime bakındığım

Bulamadığım, sayılmadığım

 

Haklısın

Kasım bitmeden bir şey olacak

En başta hüzün.