ŞuBat

 

Şu

Bat

 

Ocakta herkes gitmişti

Keder kaldı Şubata

Giderek eriyen, yangınından çözülen

Bütün belirsizlikleri gövdesinde tutan bir iz

 

Kötü haberlerle geldi Şubat

Kasım gibi, aralık gibi, ocak gibi

Sadece daha sessiz, sensiz

Rotasını kaybetmiş bir klarnet

Sallanıyor boşlukta

Ansızın düşecek bir mesajın

Blues ihtimali

 

Şu

Bat

tı

Bu

Kör

Dü

Pas.

 

Briç

Şubat ayında oynanan

İki pik ile üç sinek arasına sıkışmış

Açmazdı

Konuşsam olmuyor

Söz versem yazılmıyor

Batırdığım eller adına konuşuyorum

Yapacak bir şey yok

Sadece üşüyorum.

 

Senin kedin olmak isterdim

Şubata çok yakışırdı

Bir kalorifer peteğinin üzerinden sana bakmak

Mırlamak

Patimi yaladığımda elini tuttuğumu sanmak

En çok Şubata yakışırdı

Bir bakışın

Diğerini ıskalama hali

 

Ama olsun!

Bu kış bitecek

Öyle yağacak ki kar

Bütün izler silinecek

Ben bile kalmayacağım geriye

Bir kalorifer peteğinin üzerinden sana bakan kedinin

Elini tuttuğunu sanarak ürpereceksin

Böyle bir ihtimalle süslenecek

Şubat.

 

Vedalaşmam uzun sürdü bağışla

Şubat kısa

Marta kalırsa bu iş

Nisan paramparça

Alev alev 1 Mayıs

Ölmek zor Haziranda

 

Çık git hayatımdan!

Demiştin

Öyle çıkılmıyor Şubattan

Her şeyi birbirine bağlayan

Bütün intiharlar gibi

Paramparça bir an.

 

Seni sevmediğimden değil

Boşluğuna gönül koydum ben

Son nefesimdin, ilk Şubatım oldun

Beni böyle hatırla istedim

Biterse kış, dinerse kar

Belki yeni bir Şubat başlar

Bırakır hakikatini Ara-lıktan

 

Dalgınlığımı bağışla

O Ankara gününü

Çoktandır silmiştim hafızamda

Neyi unutmak istediysem

O geldi başıma

Ocak ayının üçüncü tekil akşamında

Aylar geçiyordu üzerimden

Seni unutmak ve hatırlamak üzereyken

Kasımı hatırla

 

Üç numarada oturan Ferhan abla

 “İyi misin?” dedi eşiğimde

Durup baktım yüzüne

Kendime

İyi olacağım dedim

Yeter ki şu

Şu-şu-şu

ŞuBat

Bir bitse.

Bitecek dedi

Koca bir Şu girdi aramıza

Bat dünya.

 

Ben ölmedim

Dünya batmadı

Sen varsın

Bütün hızıyla akıyor zaman

Kararlılıkla

Giderek azalıyorsun

Bir kederin bütün yok oluşuyla

Paradoks

Hesap soruyor yalnızlığıma

 

Dilime bir şarkı yapıştı

Bütün yapışanlardan berbat

Bir kalorifer peteğinin üzerinde

Sesime anlam arayan kedinin

Çaresizliği kadar muğlak

Çünkü Şu

Bat. 

OcaK

  

Ara-lıktan bakınca

Ocak kaldı geriye

İntihar süsü verilmiş

Kimsesiz bir zaman.

Neyimden usandıysam

Ona tutuldum her seferinde

Kendine düşman

Hor görülmüş bir sadakatle.

Affına sığınıyorum

Metruk bir Ara-lıkta

Ocağına kül olmuş

Gövdemle birlikte.

 

 

Kasım

 

Tastamam bir Kasım

En başta hüzün

Kuşlar uyanmasa

Akıp gideceği yok zamanın

Ne mesafeler yerinde

Ne yüzün

Belli belirsiz her şey gibi

Kararsız bir tebessüm

Durmak ihtardır

Sınırı aşılmış her nefeste

Koşmak artık bir ihlal

Anladım.

 

“Kasım bitmeden” diyordun

“Bir şey olacak”

Şunun şurasında ne kaldı?

Birkaç satır birkaç resim

Bir de anlar var kaybolduğum

Kendime bakındığım

Bulamadığım, sayılmadığım

 

Haklısın

Kasım bitmeden bir şey olacak

En başta hüzün.

Ara-lık

Herkesin bir Ara-lığı var

Oradan girersin içeriye

Bazen çıkarsın

Bir öfkenin, hüznün, tebessümün

Büyüyüp küçüldüğü, daralıp genişlediği

O Ara-lık

Ansızın göğsünde bitiverir

Avuçlarında

Yakar seni

Durduk yere üşütür

Her şeye ulaşan Ara-lıktır çünkü

Mümkün kıldığı gibi imkânsıza el açar

Aynı anda yokuşun aşağısı ve yukarısıdır

Kolayına gelen zoruna gider

Ve bir bakıma Ara-lık

Çıkmaz sokaklar güzelidir

Tenhaları sever

İhtimalin Ara-lığa dönüşmesi

Andır

 

Aralık başı, demiştim

“Bir şey olacak”

Elimden tut!

Bir şey olacak!

 

 

 

 

Ben seni nasıl sevdim?

Ben seni hep geç sevdim

Geç dokundum geç kokladım

Ne ayağa kalkabildim ne yorulmak bildim

Kapımı çalmadan, yanıma uzanmadan hemen önce

Ben seni hep erken sevdim

 

Sarsak, savruk, dalgın zamanlar koydum önüne

Anlamı kırılmış, sorgusu kötümser

İlgisi olgunlaşmamış kederler

Bakmaktan usandığım her şey gibi

Ben seni ya geç

Ya da çok erken sevdim

 

Yorgun değilim

Yaşlandım sadece

Kalbim ellerini reddediyor

Dalgaların köpükleri kaldı geriye

Nefesin uzak hatıralarda

Kıyısız bir gülümseme.

  

 

 

 

İhtimal

 

Şimdi ihtimal dâhilinde gün yüzüne çıkmak

Ayakkabılarını boyamasan da olur

Umursama sakalını

Listene aldığın işleri

Uğuldayan rüzgârı, parmak arana sokulan soğuğu affet

Usulca yokladığın anılardan da medet yok

Şaşkın ve ürkeksin

Tutunacağın her dal artık başka bir dil

Bilmediğin bir dilde konuşup yazmayı öğreneceksin

Belki ilk karalamada yırtıp atacaksın

Bileğini büken cesareti

Erken bir vedanın hürriyetini

İlk hamlede yığılıp kalacaksın

Kalbinin hevesle çarpıyor oluşuna şaşarak

İhtimal dâhilinde ölmek

Ve başka bir ihtimal

Nefes alıp

Nefesler vermek.

 

 

 

 

sol yanım

 

Bir bileğim varsa kesilecek

Hükmü benimdir

Artık ben de bilemiyorum

Hangi yalan bana iyi gelecek

Hangi yalandan vaz geçtiğimde

Bir diğerim iyileşecek

İtirazım yok

Birimiz önce ölecek

Yüzüme karşı okuduğum hüküm

Bir yerlerde eski bir yürek ağrısı tetikleyecek.

Artık hayıflanmıyorum

Kimine küstüm, kimini bertaraf ettim

Kimine öldüklerinden fazla öldüm

Gene de değişmedi hakikatim

Sol yanım! Benim agresif nişanlım.

 

 

köpek dişi

                                               

                                   "tüfek, güzel, beyaz bir kuştur"

Başını güzel sabunla derdi annem

Baştan kokan balıktı, bunu ona söylemedim

Selim’in formasını vermişlerdi bana

Boş tribünlerin yıldızıydık

Hiç atılmayacak konfetileri bekliyor

Hayranlıkla bakıyorduk yediğimiz çalımlara

Tek kupası yalnızlık olacaktı müzemizin

Çıkış tünelinde birbirimize sarılıp ağladık

Bu acıklı anı muhalefet basını görmedi

Devrim türkülerinde de yer bulmadı

Birbirimizin cenazesini

Gene kendimiz kaldıracaktık

Bu umutla hazırlandık ikinci yarıya

Arkası yarınlar, radyo skeçleri

Fotoromanlar, resimli mektuplar…

Mendili kapan hırsız

Şah diyen şüpheliydi

Hepimiz piyon, hepimiz ülserdik

Zincirlerimizden başka kaybedeceğimiz

Güzel gözlü, kötü huylu sevgililerimiz

Bir başka tapınağın havarileriydi

Kimi yağmura teşekkür etti kimi akrebe

Anahtar, kapıyı kıranın cebindeydi

İlk yalanı kim söyledi?

Kim inandı buna?

Yeşil, belki de mavidir

Kırmızı hiç yaşanmamış

Sarı sadece bir taştır

Mor her zaman kadındır

Bazen dudağı, bazen gözü, bazen…

Sustuğu

O zaman çocuklar kimdir?

Oyun oynanmış

Ebeler duvar dibine çökmüş

Akan sular durmuş

Sizi gerçekten boğazlamak istiyorum sayın yargıç

Dediğimde

Sır nedir?

Sadakat, sistir o halde

Devrim…

Devrim istiridyedir

Menşeviktir

Kaleler Troçkist

Çimler Jakoben

Faşizm

Gülümsemektir.

Sonu başa koyalım

Bozalım oyunu

Haklı bir gururla çıkalım sahadan

Kaybettiğimize üzülenler

Kazandığımızda sevinmesin.

İmha

Saflığıma verin

Ben her şeyi

Kendimden öncekine kaybettim

Sonrakine borçlandım

Aldırış etmedim

Üşümeyi öğrendiğim gün kapanmış

Size çıkan yollar, sayfalar

Ölmenin de bir tarzı vardır

Bütün gülümsediklerinizden kuşandığı

Bunu en çok Geyikler bilir

İhanetine küsenler

Bozgununu şaka zannedenler

Kibriyle susup öfkesiyle baş edebilenler

Yaşamak için birbirinize iyi nedenler verin

Çok oldu

Bildiğim her şeyi unuttum

Küçük bir takanın kıçında bıraktım hepsini

Demirlik yerinde

Denizin merhemine

Ayın karanlığına emanet ettim

Sabah yeli

Poyraz kırıntısı

Misina gürültüsü

Yelken basılacak gün değil!

Mazeretim var mahal yok endişeye

Yeri geldiğinde yaşlı bir kurt gibi çıkarım inimden

Bozarım lütfunu kıyametimin

İki kalp arasında kurulmuş tuzakları patlatarak

Koşarım imha’ma

Siz ‘safmış’ dersiniz

Ben lanetime yorarım

‘sakarmış’ dersiniz

Bileğimi büken cesaretimdir oysa

Mecburum, söylemeliyim:

Şimdiki zaman hiç yaşanmadı

Bir varsayımdı birbirimize baktığımız anlar

Duyduğumuz sesler alıntı

Işık oyunu gördüğümüz siluetler

İçimizden geçenler ise…

O mesele çoktan kapandı

Her itiraz

Toplu bir intihar ihtimali

Sirenlerini kapattı ambulanslar

Sela’lar sustu

Son sözler yanıldı

Cenaze merasimine katılanlar

Ölü taklidi yapan melekler

Şimdiki zaman demiştim

Hiç yaşanmadı, yanılmış olabilirim:

Matematiksel bir eğridir Umut

Katsayısından Akbabaların ürperdiği

İmha bir irtifadır

İntifada

Yalnızlık sürekli bir ölüm.

di þînê de

Bir zamanlar yalnızlık pek zarifti
İbranice konuşur
Rusça sevişir
Lazca gülerdi
Şimdilerde başıboş kalmış sandal gibi
Kürtçe ölüyor mutlu olma ihtimali.

Sarhoş

Kapı açılmıyor

Meğer ben çalmıyor sanmışım

Harp ve sulh yanlış dizilmiş

Suç ve ceza diyecekmişim

Sakarlığımdan medet uman dolap kapağı

Seni de faşizme emanet ettim

Yolu yok her akşam döküleceğiz yapraklarımızdan

Yalpalayan kalbe üflettiğiniz alkolmetre

Her gün iki kez yanlış gösterecek saati

Ruhsat arasına sıkıştırdığımız para da pul olacak

Yangın kalacak geriye

Onu da rüzgâr alıp götürecek

İşte böyle hesap soracağız kendimizden

Alkış sırası geldiğinde

Çıkmayacağız sahneye

Enlem ve boylam arasına sıkışmış her nefeste

Yeni bir nefes icat edeceğiz

Bile isteye kıracağız diktatörün diktasını

Devrim olmuş gibi sevineceğiz

İnadımızı tutan her gölgeye, her sese

Sarhoş naraları atarak geçeceğiz şehrin meydanlarından

Yeşil parkalarımızı çıkarıp

Kadın elbiselerimizi giyeceğiz.

mahrem

Dokunmak ürkütür

Alçaltır düşünmek

Suç izi

Sus kipi

Delili mahrem

Sabıkası kur

Kazındığı fotoğraftır

Gece ve ayaz örter üstünü

Sarılır kaybettiklerine

Kayıp ve kusur gerer ipini

Büyük çekmece

Küçük çekmece

Sığmaz birbirine

Bir kadın önce saçlarından

Mahreminden uzar sonra

Koşması kalır geriye.

Ömür dediğin

Ömür dediğin birkaç nefes

Güvercin gölgesi

Uzayıp giden yüzler

Yüzlerde dolaşan bahçeler

Baş ağrısı iki yürek arasında

Deniz kokusu

Deniz kokusu!

Yolumdan çekil

Ölemeyiz birlikte.

kuş gülü

Söz açılmışken

Yeri gelmişken

Gözlemlediğim kuş

Öldü

Boşlukta kanat sesleri

Gövdemde ılık bir meltem

Akıp gidiyor gecelerden beri.

Gündüz hiç gelmiyor

Karanlık bitmediğinden değil

İstemiyor belli ki

Ağaçlara kazınmış isimler

Yürektekilerden çok yaşıyor

Ve daha çok hatırlanıyor

İskeleye yanaşmakta olan vapurun sevinci

Kuş ölümlüdür evet

Gözlem olmasaydı eğer.

suda seken

Aklımdan geçen

rüzgâr

titriyor yüreğimde

Suda se-

ken kuşlar

Birleşik handikaplar meselesi

Suyunu veren canından

Oluyorsa olsun

Çapraz bağlarımda

Yanmış türküler

Ben seni ölmek için sevmedim

Unutsun hayat

Kalmasın senden başka sabrım

Varsa bir hatırım

Titresin yüreğinde

Suda seken kuşlar..

senle ben

Tabuta sıkışmış ceset
Gül kokıyor
Aldığı her nefes
Tıpkı sen

Babam öğüdümü eksik vermiş
Hiçbir ayrılığa sırtını dönemeyen
Kalp
Tıpkı ben.

çukur

Gafletimde buldun beni

Her yoklayışında terk ettiğim kibir

Seni yangınına beni çukuruma attıysa

Ne âlâ

İhmaline sözüm yoktu

İntihalinden çok yaralar açıldı başıma

Aynı şarkıda ikimiz birden

“Göğe bakma durağı”nda

Sen bir yana

Ben öte yana

Kapandı çukur

ben seni ele verdim

Ben seni ele verdim

Yoluna

Sözüne

Bakmana

Doymana

Hançerini sakladığın kuytuna

Gece nöbetindeki martıya

Vapurun salıncağına

Tuzun biberine

Kalçandaki hevese

İtiraf etsem

Boğazında bir kılçık

Bağıra çağıra…

Bumerang

Susmak, cüreti gözünden düşmüş

Yarı saydam, geçirgen

Korunaklarını yırtıp atmış

Adandığı şarkılardan yorgun

Sürgündü

Susmak, tasvir edilebilen

Tanzimler arasında kaybolmuş

Eşzamanlı, akrobatik bir düşüştü

Bilinci kapanmış her aşk hikâyesi gibi

Sembollerle yaşatılabilen

Rüyalarında misafir

Aldanışında inkâr

Lütfunda ifadesiz

Yüzdü

Bumerang güle saplandı

Tutulmuş günlüklerden anlaşılan

Tasarlanmış intiharın

Zamanı şaşırtan denklemiydi

Sözcüklerle de susulur çünkü

Temkinli bir militanın

Yanlış adrese yönlendirdiği

Vedalar gibi

Şimdi susmak kalsın geriye

Düşüncelerden kovarak İzini

Güle saplanmış Bumerangın

Bir başka elde nasıl güzelleşeceği

Şüphe'siz

Yağmuru kazanmamız lazım

Hızını

Sesini

Kokusunu

Damlanın toprağa temasında

Boşalan anlamı

Kaybetmeyi 

Şüpheli olasılıktan çevirerek zamanı

Anlamayı kazanmamız lazım.

Gün düşleri

1. Beyazıt

Beyazıt’ta bir medresede
Ezan okunurken baktım sana
Yüzümüzde soluganlar
Her havaya kapalı kuytunda
Zincirimi tarayan yapraklar

“Kalk gidelim”

Tereddüt etmedim
Sen kalktın ben kaldım
Dönüp ardına bakmadın
Kurduğun melodram
Devrildi cezvesinden
Boşaldı medrese
Yağmurun ayılttığı toprak kokusuydu zaman


2. Boğaz

Nefs-i mütalaaydı
Elimi bırakışın
Hicretini arayan gözlerinden
Akıntısına kapılarak
Ansızın gelip geçtim

Aksayan her adımda
Sarsılıyordu
Mukayese hanene yazdığın
Sicilim
Öncesinde bileğini kavradığım şehrin
Boğazına düğümleniyordu
Bildiklerim
Kararsız kıyıların tecridiydi
Yoktu bana ihtiyacın
Yürümenin, yolunu kat etmekten başka
Her şeye dönüştüğü anlam:

Atların bir koşması vardır
Uçurtmaların
En çok gözlerinden koşar bir kadın
Gün gelir ansızın dönüp bakar
Bakarsın ki
Nefs-i hakikatindir artık
Avcunda biriken yaşlar


3. Pus

Ayasofya’da sustuğun
Dalgınlıkmış
Dargınlık diyelim
İnceldiği yerden kırılan

Ayrılık böyle başlar
Gidenler tez üşür
Kalanlardır cüret eden
Böyle seslenir yalanlar
En çok gözlerinden koşar bir kadın
Gerer ipini
Pikesindeki uçurtmanın

Beyazıt’ta bir medresede
Ezan okunurken baktım sana
İmdadıma feryat
Pus oldum Ah'ıma.


4. Veranda

Verandada kolona yaslanmış
Denize bakıyordum
Bakmanın, yolunu kat etmekten başka
Her şeye dönüştüğü anlam:

Denizlerin bir koşması vardır
Mesafelerin
Kısalmak ve tutunmak için
Kapılır dalgaların köpüğüne
Yükünü boşaltmış
Koşar Ahde’ne

Uyansan
Masmavi bir adam görecektin.

dem

Canımı aldın

Vermeye zaten razıydım

Başımı önüne eğerek değil

Kaldırarak başını omuzlara

Ölürken toprak yumuşar.

bahar kadını

ne zaman göğsünde papatyalar açsa
bahar vurgun yer
otlar kızarır
süzülmeyi bırakır
uçurtmalar

yolcu

Gözlerin kokuyor, dedi

İmkânsız dedim, daha yeni ağladılar

Kırdım şifresini

Tutmayan zamanın:

İlk yolcusu gibiydin

Son anda yetiştiğin vapurların

rüya

kanımı kıran tümör

pıhtınmış

'bahar çökertmesi' diyorlar

anlam ile meal arasına sıkışmış kalbin

uçurumuna

mesel’ime giren kurt

hoyratlığınmış

parmak izinde barut

ağzımda kokusu:

sevişmişiz

kibrinden düşen G'ül

K'ül oluyormuş

savursam gök incinir

hakikat susar

geriye kalan

rüya

intika

keserken makas yırtılır

ovalar geçer trenlerden

keserken jilet kanar

düğümlenmiş bir çeşme akar

boğazından

yaz gelir, düşer  yaprak

silinir ezberindeki adlar

ayrılık yırtılmadır

kemik, çürüyene kadar tutar ölümünü

Ah

Hayat beni ileri sardıkça

Seni geriye itecek

Yandığım

Ağladığım

Beklediğim

Büküldüğüm ne varsa

Hasretle tutacak elini

Cehennemin  - akmayan

Aklın cinnetine her başvurduğunda

Kendini tekrarlayan bir “an”

Olduğunu anlayacaksın

Seni cehenneminde tutan umut

Akvaryumun olacak

Karışmış misina gürültüsüyle uyanacaksın güne

Radyoda  

“sen kimseyi sevmedin sevemezsin”

Çalacak

Diline düşecek sakarlığım

Yazdığın mektuplarda

Kekeme bir kadın bulacaksın

Yanık

Tesadüfün sevgilisi olan

Zamana kıyarak koşar

Her satır başında

Kimsesiz anılar

Melekesini kaybeder şehir

Sokaklarına hüzzam basar

Kederinden değil

Yapraklarından kanar

Nefret ile özlem

Barışamaz bu cenkte

Biri öldüğüne

Diğeri gömdüğüne yanar

İkrar

Parça tesiri yapıyor gidişin

Bir çatal ilk lokmada bükülüyor

Rüzgâr kesiveriyor kendini

Anlam boşluğa

Yüzün sonsuz çoğalan aynalara düşüyor

İhmal ile

İhtimal arasında akan zaman

Duruveriyor

Susuveriyor

Meyil ile medet arasında dolaşan

Enstrüman

Can yanığı

Öpünce geçmiyor can yanığı

Ne yapsan ne etsen kar etmiyor

Ruhuna çekilen zımpara

Bulamıyor son vedayı atacak yüzeyi 

Devrik bir cümleden beter 

Darbe yemiş toprağını sulamak

Yeniden can vermek eşe dosta

Güne, sesindeki güvene

Darbe, bir karşı susuş şimdi

Kenara alınmış zaman

Ne oyuna girecek gücü var

Ne pozisyonu geri alacak ümidi

Zaman, bir zaman…

Bitince geçmiyor can yanığı

Darbe ve zaman

Asılsız bir haber gibi tutuyor adını

Küpürleri boynuna dolanmış

Asıldıkça tekmeliyor

Can yanığını

firar

Gölgesinde bir yüzün

Uzak anılar oturur

Rüyasında firar eder zaman 

Odasının bir ucundan diğer ucuna

Sehpaya oturur elleri

Temas eder müzikle

Rüzgârını boşlamış
yelkenliler kadar

Aynasında bir yüzün

Uzak yollar kırılır

Baktığına değil

Kandığına inanır

savrulan

bi’ çiçek tozuydu

rüzgârın bol dökümlü saçlarına
tutunup

gi gi gi gi gi gi

tti.

Gül'

Gül’ için

Bir Gül’ için bir mevsim yaktım

Kabahati benimdir

“Sedefini sevdim ben senin”

Sözü benimdir

Şimdi girdiğim bu imtihandan

“can kırığı” düştü karneme

Gene beklemeye kaldım

Kederi benimdir

Bir Gül’ için

Bir ömür yaktım

Sebebi senindir.

Gün için

“En çok gözlerindeki boncukları sevdim”

Sözü senindir

Şimdi baktığım her şey

Ürperiyor

Kederi senindir

Valiz yandı

İki mahalleden iki yüz kaldı geriye

Biri aynasıyla ödeşir

Diğeri kırar yüzünü aynalarda

Söz biter sular çekilir

izin kalır

Boşluğu benimdir.

Gül’ ve Gün için

“Havasız ve metruk bir kalbin

Son nefeseydin

İyi ki geldin

Keşke gitmeseydin”

Yay ile Akrep

Aşk yüze vurur

Yüzden okunur şiir

Kıskacında tuttuğu merhemi

Zehir sana akrep

Düşer gölgesine

Okunu erken fırlatmış

Yay’ın

İki açmaz bir cenkte

Akrebin zamanı kalmamış

Yelkovansa ille dönecek

Yayı çoktandır tetikte

Hafızanın topraklarına yeni bir tabela dikiyor akrep:

“Sevgilisidir suyun ateş!”

Nicedir güllerle çiftleştiğini unutarak karanfillerin

Böylece aşk da melez kalıyor yüreklerimizde

Yay ateşe

Akrep suya dönüşüyor

Burçların günlüğünde

Topraksız, vatansız

Soracağı hiçbir şeyi olmayan

Bütün cevaplarını unutmuş

kötümser bir aşk bilgisiyle

Gerdanını kırıyor Yay

Hiçbir yerden çıkılmayan sokaklarda

Basit bir hesap hatasıyla yakalıyor kendini:

Ateş çemberi değil miydi Akrebin sırrı?

Ah Akrep! Ah ergen sürüngeni bu aşkın!

Göz temasını kaybetmiş hem

Hem içine gömülmüş bütün sesler

Ne yapsa ne etse çaresi yok

Bir kez yayından fırlamış ok, zamanı saramaz artık geriye

Kızgın kumlarda yalpalayarak koşmak

Kaçmak kurtulmak istiyor

Var ettiği sözcüklerden

Yeniden karşılaştığı kendisinden

Yani günün bu saatinde

Mağarasından çıkmış yabani bir hayvan gibi duruyor karşısında özlem

Sarılıp sarılıp acılar içinde debeleniyor

Gerilmiş Yayın hedefinde, kendisiyle

Zamanı büken akrep ile Yay’dır şimdi

Biri okundan zehirli

Diğeri çoktan gömülmüş zembereğine zamanın

Yana yana öle öle

Sen gittiğinden beri

sen gittiğinden beri

tadı tuzu kalmadı sabahların

sabahı geçelim

rakının, maydanozun, sarımsağın

şu pis kötücül sehpa

kirli perdeler

fotoğraflar

ampülü patlamış lamba

antredeki telaş

mutfaktaki neşe

sen gittiğinden beri yok olup

onlar da gittiler

ve kediler!

fakat gecenin uyuz bir saatinde

çığlık çığlığa dolaşan martılar çoğaldılar

enkaz büyüdü çukur büyüdü

şehri sağır eden volümle

adın, kokun…

gölgen gölgemi de katarak önüne

sokaklar, caddeler büyüdü

kulağım kapıda

gözüm yolda seni bekliyordum ya

komşular da gittiler

kimse alışamadı

gittiğinden beri

yokluğuna

şimdi kapı çalsa

 “kim o diye?” sorsan

o kadar burada olsan ki

kapı çalsa

sen açsan

geri gelsem

Sevgili'm

                                                                 Dilan’a…

çok havalı bakışların vardı, çeliği keserdi

o yeşil biberler ne acı! gözlerin

oysa sen giderken ben dönüyordum sevgilim

elbette son sözü sen söyleyecektin

imkanlarını kesecektin

inkar da olsa ikrar da olsa hevesin

kabul, kim görse ceviz ağaçlarından çetin hüviyetini

üzerinde eksik bir şeyler aranacak

son perdede kendine alkış tutan dumrul

sesinden şüphe eden tenor olacaktı

belki cansız, sahipsiz bırakacaktı

kalbindeki o muntazam nefesi

sen şimdi örtüleri ne güzel! bir masada

şehvetli bir tangosun, hem domateslerin ne suçu var

biberler acısınnn

iyi de güzelim

sen nerde gördün ölümüne akil bir adamın

aşka gönül koyduğunu

saftirik suratla aldığım boy ölçüm

pazar arabasında unutulmuş anı defteri

ahım da

insafım da!

yalanım varsa kör olayım

bin kez tövbe ettim

hiçbir mateme kusur olmayacak

aksatmayacaktım sözcükleri

rahat’da dur gözlerim hiçbir yere varamayız - inceliği

seni düşüne düşüne

düşüne

aşk uçar şiir kalır

yalanım varsa kör olayım sevgilim

ah sen!

ne güzel kokmuştuk birlikte

üzerinde şımarık bir pembe

çilekler, manolyalar açmış

sincaplar gezdirmiştik kaybolduğumuz dallarda

ama olsun!

hüzün de yıllanır

(yoksa yüzün müydü, şarap mı içmiştik)

hembenniyedahaönceölmedim temennisi

son hayalim ol!sun

belki o zaman yanılırım

çalarım aşkın mavi bakımlı tiktak’larını

sen giderken ben kalmış olurum

bütün dönüş yollarında sana çıkarım

kalbimin mezarlığına bir çukur daha kazıp

hazırlıksız yakalanmış gibi yaparım

inan ol yaparım

en azından böyle hatırlanırım

sen giderken

ben ölüyordum sevgilim.

itiraf

konuşma:

adımlarım yüzüne yaklaştı.

vakit yok, ikimiz de biliyoruz.

gözlerin güz sesinde.

hiçistemiyorum.

şalteri indiren boynum kıldan ince.

çeliğe yatan bakışların:

“yaşasın mücadelemiz, kahrolsun faşizm”

ikisi de ben değilim. yüzüne yaklaşan adımlarım

manyetosu boyundan büyük işlere.

günlük: tırnak yeme alışkanlığımı kaybettim

anı:

hangimiz suçluyuz

açıkdenizde yelkenkanatlı martılar

gökyüzünde siskeser bir lacivert

yüzünde parıltısı ay akşamlarının

sonraya bir var, öncem küçük sıradanlıkları hayatın

her adım ikiye katlar bileklerimdeki yangını

kül olur ömrüme

            aramızda tutmayan zaman

ölümünden sonra:

yaklaşmaz olsaydın o kente.

umuttutan, dalgakıran, yürek ağartan sesinde

sen yoksun bilmiş ol.

yine de sevebilirim

yürüyebilirim

evlenirim, çocuğum olur, adı adın olur bağışlanırım

geçerim önünden kan tutmaz çığlık vermez yapının

hatırlarım acelesini boynunun

Balıklar eve döndü

yakılacak sesim var

rüzgâr geçitlerinde sabık hayalim

elim avcumu yerken tuttuğum günlükler

yaprak yaprak açılan defterden

dudak izleri kanlı bir mızıka!

balıklar eve döndü

kapı çalınca usulca yana attığı başı

ne güzel!

kendini bilmez yorgunlukla ağırlıyor

koca bedenini divan

patates yumruları gibi

birbirini doğuran alışkanlıklar oluyor ev hali

(montaj görüntüler)

dilimiz kesilse bıçakla konuşacağız

bıçağı konuşturacağız

sakin

sakin

ele geçirilmemiş cesaretimiz var çünkü

balıklar eve dönünce

duvarda iz bırakacak kanımız

iyi de biz hangi yağmur sonrasıyız

nıç nıç nıç yaparak geçiyorsunuz

üzerimizden

demek deniz bitti

balıklar eve döndü

bize ait odalarda, bize ait acılarla oyalanırken

akvaryumla çıka geldi biri

burada daha iyi yaşarlar dedi

yaşarsınız demek istedi

bir yaprak koptu günlükten

kedimiz beşinci kattan aşağı kaçtı

ezik begonyalarda

miyav miyav

süsü

derken bir şehirden diğerine

yumuşakçalardan eklembacaklılara

ölüm de var derler ya

geçildi

saati saatine tamamdı yakamoz

rahip istavroz çıkardı

istilaya açık hudutlarımızdan

ne varsa götürüldü

sonra geri getirildi

solungacı kırık bir balık

istesek de dönemeyiz

sevdiğimiz sulara

bir kez mührü bağlandı yazgımızın

bozkırda yol gösteren yok

dikenlerimizden değil ama bulanık sulardan yorgunuz

rüzgârın diliyle ilerliyor

damağımızı acıtan kırıntıları ayıklıyoruz maviliklerde

balıklar eve döndü

denizlere, denizlere!

rus parfümüdür annem

                   insanın annesi öldüğünde çocukluğu da ölüyormuş.

                     annem yıldız erel’e…

annemi ilk orada gördüm

sesini ilk orada işittim

neden mutsuz olduğunu söylediği anda

başını usulca yana atıp

nasıl bir kadın olduğumu söyle!

dediği anda

anlamı, nicedir topuklarını kıran

bir valsin uçuşan kollarında

nasıl yaşandıysa

damıtılmış bir gururla.

tam orada

benzeterek mutsuzluğuma

yontuyor geceyi

kadeh tutuşun

            billur parmaklarıyla

onun nasıl bir kadın olduğu

ve benim keskin mutsuzluğum

kol kola

barış içinde

çok uzaklarda kalmış düşünce

ayaklarını göğsümde sürüyerek

gözlerini saçıma, ruhuma, başucuma             yaslayarak

ninniler gibi üşüyerek

geçiyor

nasıl bir kadın olduğunu

söylemek istediğim anda

Yanar Karaköy İskelesi Kurtulur Balıklar

salonun ortasındaki piyano gibi duruyordu yalnızlık

camlar mevsimin ilk yağmuruyla kırılıyordu

ıslanıyordu portren, saçlarım

daha dündü verdiğim kararlar.

kendimi yağmurdan ayırarak

yalnızlığımın tuşlarına vuruyordum

her ses kederli ayrılıklar tutuyordu içimde

bir yanım karaköy iskelesinde yolcular uğurlarken

öte yanım son kalkan vapura atıyordu kendini

camyüzümdü bekleme salonunda yağmura itiraz eden

verdiğim kararlardı bırakacağım denize

oysa içimdeki vinçlerle kaldırıyordum hayatta kalma isteğimi

sisler arasında çarpışan iki tekneden

arta kalanlarla anlıyordum:

            rastlantı hatır sayılırdı aramızda

vapurlar boş kalkıp boş yanaşırdı rıhtıma

el sallayan insanlar olurdu

kendimi yağmurdan ayırarak güverteye geçecektim

güverte hüznümün yarısıydı

rüzgârda savrulan ağaçlar gibi duruyordum eşikte

piyano tuşlarına vuruyordum

(yalnızlığımın tuşlarına)

öyle bir dengeydi ki; aramızda her son söz

denizin dalgalarında nöbet tutan fenerlerdi

o çırpıntıda seni arıyordum

balıkçının livarını doldurma uğraşıydı umut

aynı umuttu

dudaklarındaki iğne yırtıklarıyla birbirine sokulan

ve kaygan pullarıyla denizini arayan balıkları

balıkçıdan ayıran

senle ben arasında yanaşmaydı karaköy iskelesi

yeniden başlardı hayat

yolcular balık ekmek satın alırdı

çiçek pasajına kadar kalbim, kalbine çelik halatlarla bağlanırdı

yeniden karaköy iskelesi

çımacı önce seni savururdu vapura

sonra beni atlar

geceyi bir perde gibi gererdi aramıza

gece hep ıslak olurdu

beyaz bir ışık gibi inerdi güne

kendime alıştırarak söylerdim o zaman

yürümekte olduğun sokakların

çoktandır unutulmuş olduğunu

son kalkan vapurdan

            seni böyle uğurlardım

hatırlayabildiğim her şeyi gözden geçirirdim

gözden geçirmek sere serpe bulmaktı vücudunu

dokunmaktı ilişkinin lacivert sularına

oysa bu antre zamanın içimizde durduğu gibi

tutmuyordu gidişini

sen yokmuş gibi gelirdin

ezberimde kalan son cümleyi

silerdim teninde

ama bir karar almıştım, o güverteye çıkmalıydım

senin mezopotamya kültürün

atlasların bilmediğim öykülerini fısıldıyordu

bir gitar sesi gibi açılıyordu sayfalar

kendimi bu bitişiklikten alıkoyamıyordum

her seferinde uzaklaştırdığım üşüme isteğim

kendine kusursuz hikayeler ediniyordu

böylece seni izliyordum

ama bir karar almıştım, o güverteye çıkmalıydım

senin mezopotamya kültürün

atlasların bilmediğim öykülerini fısıldıyordu

bir gitar sesi gibi açılıyordu sayfalar

kendimi bu bitişiklikten alıkoyamıyordum

her seferinde uzaklaştırdığım üşüme isteğim

kendine kusursuz hikayeler ediniyordu

böylece seni izliyordum

bildik bir hikayenin sonu gibi geldin

elinde kibrit, yüzünde keder

ben adres defterime ekliyordum yangını

eğlenceli bir yolculuk olmalıydı

havayı kuşatan koku

dün pulları kaygan bir balığın

dudağını sıyırmıştı

Gökkubbedir her aşk

                                   kanatları çarpa çarpa uzaklaşan ayrılık!

                                                                              ne kadar yalnızsınız...

kalbimin dayanacak hali kalmadı

başımı göğe çevirip susuyorum

seçemiyorum en son hangi yıl sevmiştim sonbaharı

yüzüm eskidi de ondan mı elbiselerim buruşuk

yoksa bildiğim bir şey var da kendimden mi saklıyorum?

mahlas bu. yoksa inanırdım, seni sevdim

bu yüzden yolunda değil işler

bizi var eden şeylerde rüzgâr var

geceyi üzerimize salan

ve yalın bir ayrılığı

dehşetle kucaklayan

ah paradoks! ah benim kalabalık kavalyem

hayatı karmaşık edebilmek için daha çok

hız katabilmek için çözülüşüme sana ihtiyacım var

melekler gökkubbede ağlaşıyor

kediler tüylerini parlatıyor

aşk izdiham

kanatlarında

öksüz meltemler uıyuyor

anlamak için uğraşıyorum

evin ışıklarını sönük buluyorsan

olgunlaşmamış tenin reddediliyorsa sana rağmen

kalbin rıhtımlardan geçer, vapurkalkmaz

tenhalığını yineleyerek

aldırma, seni sevdim.

aldatmayı öğrendiğimden beri söylüyorum:

seni sevdim

kırgın değilim

metruk bir çocukluk geçirdim

ilgisi olabilir, düşünüyorum

en çok seni severken ölmek istedim

Eğer bensem

aşk kendimi telafi etme çabasıydı

dönüşsüz inatçıydım

kaşlarımda hoyrat bir çığlık

şövalye mührü basılmıştı kanıma

artık rüzgârla dağılmıyor saçlarım

aşka şartlı sebeplerim

gıyabımda iyidir şahsen tanımam

hal hatır sorulacak gibi de değilim

el sallayıp geçen çocuk:

kim bilir ne hoş bir ismin var senin de

indirin duvardan anıları

kalamış’tan denize salın

korkmayalım ölümden

mavidir hep gözleri

                     denize bakan ihtiyarın

her anı belleğimde gezindikçe acıyan enstrüman

anlat be kadın!

senin de sevdiğin vardı

fiğ tarihinde taşlıtarla yokuşunda vurulduğun

 ‘deniz pavyon’da pezevenklik eden

            gaffar üldegil

            değil miydi?

aşinalığıyla tanıştık gözlerimizin

bensem sözlerini geciktiren

tanık olduğum aşklarda

yerim olmadığı içindir, bağışlayın

sıram geldiyse, anıldıysa ismim

çekilirim aynı acıdan

sarmam bu yaramı da

Bir evde neler olmalı

evinde hep müzik olmalı

mutfağında baharat

koltuğunda kedi

pencerende bahar

kapında ayak sesleri

içinde ürperti

soluğunda aşk

banyonda gazete

duvarlarda resim

balkonda çiçek

yatağında arzu

kalbinde şefkat

ve her yerinde evin müzik olmalı

perdelerde güneş

bardağında rakı

ocağında en yenisinden bir tava

dolabında meyve ve biraz daha rakı

küçük odada gitar

portmantoda yeni asılmış çanta

antrede ayak izleri sevgilinin -

ıpıslak

ruhunda neşe

düşünde deniz

ve her daim müzik olmalı evinde

hazırda kağıt, kalem

omzunda kuş

sesinde hayat

ve her köşesinde evin muzır anılar

tabağında çilek

çatalında zeytin

kaşığında salata

saçında aklar

bedeninde sıhhat

aynada alın çizgilerin

koynunda arkadaşlar

ve müzik

atlıkarıncalar gibi dolaşmalı içinde her daim

hafızanın bütün notalarına dokunarak.