Aşk yüze vurur
Yüzden okunur şiir
Kıskacında tuttuğu merhemi
Zehir sana akrep
Düşer gölgesine
Okunu erken fırlatmış
Yay’ın
İki açmaz bir cenkte
Akrebin zamanı kalmamış
Yelkovansa ille dönecek
Yayı çoktandır tetikte
Hafızanın topraklarına yeni bir tabela dikiyor akrep:
“Sevgilisidir suyun ateş!”
Nicedir güllerle çiftleştiğini unutarak karanfillerin
Böylece aşk da melez kalıyor
yüreklerimizde
Yay ateşe
Akrep suya dönüşüyor
Burçların günlüğünde
Topraksız, vatansız
Soracağı hiçbir şeyi olmayan
Bütün cevaplarını unutmuş
kötümser bir aşk bilgisiyle
Gerdanını kırıyor Yay
Hiçbir yerden çıkılmayan
sokaklarda
Basit bir hesap hatasıyla
yakalıyor kendini:
Ateş çemberi değil miydi Akrebin
sırrı?
Ah Akrep! Ah ergen sürüngeni bu
aşkın!
Göz temasını kaybetmiş hem
Hem içine gömülmüş bütün sesler
Ne yapsa ne etse çaresi yok
Bir kez yayından fırlamış ok,
zamanı saramaz artık geriye
Kızgın kumlarda yalpalayarak koşmak
Kaçmak kurtulmak istiyor
Var ettiği sözcüklerden
Yeniden karşılaştığı kendisinden
Yani günün bu saatinde
Mağarasından çıkmış yabani bir
hayvan gibi duruyor karşısında özlem
Sarılıp sarılıp acılar içinde debeleniyor
Gerilmiş Yayın hedefinde, kendisiyle
Zamanı büken akrep ile Yay’dır şimdi
Biri okundan zehirli
Diğeri çoktan gömülmüş
zembereğine zamanın
Yana yana öle öle
Hiç yorum yok :
Yorum Gönder